เกลียดการจากลาเป็นที่สุด

การจากลาน่ากลัวเป็นที่สุด
การจากลาน่ากลัวกว่าความตาย
ความตายพรากทุกสิ่งไป
แต่การจากลาพรากจากกันทั้งๆที่ทุกสิ่งยังอยู่
ยังอยู่ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้
ไม่สามารถติดต่อ สื่อสาร พูดคุย
ไม่สามารถพบ ได้เห็น ได้เจอ

ไม่เคยชินสักที
กี่สิบกี่ร้อยครั้งที่ผ่านไป จนไม่สามารถนับได้
การลาเป็นพื้นฐานของชีวิต
ถึงเราลาจากกัน
แต่ชีวิตเราก็ต้องดำเนินต่อไป
หลายๆครั้ง ร้องไห้ออกมาอย่างจริงจัง
หลายครั้ง ทำได้เพียงแค่น้ำตาซึม น้ำตาคลอเท่านั้น
บางที ไม่สามารถแสดงสิ่งที่ต้องการจะสื่อให้เห็นได้อย่างเต็มที่
ไม่สามารถที่จะทำได้ เพราะสถานการณ์มันบังคับ

กี่ครั้งแล้วที่มาแอบนั่งร้องไห้คนเดียวอยู่เงียบๆ
กี่ครั้งแล้วที่ร้องไห้ออกไป ณ จุดนั้น
กี่ครั้งแล้วที่นั่งคร่ำครวญสวมกอดกันไม่ยอมปล่อย
กี่ครั้งแล้วที่มีคนมานั่งปลอม
กกี่ครั้งแล้วที่ได้ยินคำว่า ” ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวก็ได้เจอกัน”     “โชคดีนะ”
อยากให้รู้ว่ารัก
อยากให้รู้ว่าห่วง
อยากให้รู้ว่าผูกพัน
อยากให้รู้ว่าขอบคุณ

แรงบันดาลใจ
แรงผลักดัน
เป็นเพื่อนเวลาเหงา
อยู่ด้วยกันเวลาเศร้า
เป็นเพื่อนกันอย่างจริงใจ

เคยเห็นเศร้า
เคยเห็นสุข อยู่ใกล้ๆกัน

เคยเล่นหัว
เคยทะเลาะ
เคยแกล้งกัน

ไม่อยากให้ไปไหน
อยากให้อยู่ด้วยกัน
อยากเห็นหน้า
อยากพูดคุย
อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกว่ายังมีกันอยู่ตรงนี้
ถึงแม้จะไม่ได้เจอตัว
แต่มันก็พอที่จะบรรเทาความคิดถึงกันได้

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างค่ะ

อัพบล็อคทั้งน้ำตา
รักและคิดถึงทุกคนเสมอ และตลอดไปค่ะ : )

จากตรงนี้.. ยังพบเธอ ยังเห็นเธอ ยังคงได้ทักทาย..
แต่วันนี้ มันเหมือนไกล มันแสน..ไกล และมองได้แค่ตา

จะบอกกับเธอว่าเสียใจ ขอแก้ใขที่ทําแต่ปัญหา
แต่ว่ามันก็ช้า..รักคงไหลเลยไปไกล ได้แค่ฝันอยากยืนตรงนั้น

ที่ตรงนั้น..ที่ฉันเคยยืน ที่มีคนอื่น อยู่เคียงเธอข้างกาย..
..อยากเป็นคนนั้นครึ่งวันก็ดีใจ ได้เอาใจใส่
ได้ชดใช้เรื่องที่ผ่าน ได้ตอบว่าฉันรักเธอ

THE WAYZZ

เส้นทาง

มีหลายเส้นทางที่ให้เราก้าวเดิน
หลายๆสิ่งที่เรากำหนดให้มันเป็นทางผ่าน
ผ่านเพื่อที่จะไปให้ถึงจุดหมายของตัวเรา
ซึ่งบางครั้ง เราเองก็ยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร

ทางผ่าน มักมีอะไรที่สวยงามเสมอ
หลายครั้ง ทางผ่าน เป็นจุดกำเนิดความสุขเล็กๆน้อยๆให้เราเสมอ

กาลเวลาสามารถใช้พิสูจน์คนได้จริงๆ
หลายบทเรียนผ่านมาเพื่อพิสูจน์ให้ได้เห็นกับตัวเอง
ทำให้ได้รู้ถึงความรู้สึกที่ว่า
” ไม่ได้ตัดสินใจผิดพลาดเลย “

การรอเวลา.. .
ทำให้เราได้รู้อะไรหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง
ไม่ทำให้เราเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์เสมอไป

อย่างน้อย… การรอเวลา
ก็ช่วยให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น
ช่วยให้เราได้สนิทกันมากขึ้น
และช่วยให้เราได้รู้จักถึงสันดานที่แท้จริงของแต่ละคน

เราไม่สามารถบังคับใจใครได้
แต่เราสามารถบังคับใจตัวเองได้

บังคับใจดวงเล็กๆให้อยู่ในกรอบของตัวเอง
เพื่อความสุขของตัวเอง มันไม่ยากเกินไปหรอก

หลายคนไม่สามารถทำมันได้
เพราะเค้าไม่ได้ต้องการที่จะทำแบบนั้นจริงๆ

แต่ที่จริงแล้ว
เราสามารถบังคับใจตัวเองได้
ค่อยๆคิด แล้วค่อยๆปฏิบัติมัน
จัดระเบียบมันให้อยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเราเอง
ความรู้สึกและการกระทำ
มันย่อมมีบทพิสูจน์ของมัน

หลายครั้งที่การกระทำมันแสดงออกมาในอีกรูปแบบหนึ่ง
แต่ที่จริงแล้วความรู้สึกกลับกลายเป็นอีกอย่าง

มันยาก…
ที่จะให้ใครมาวัดความรู้สึกจากการกระทำที่ซับซ้อนของตัวเราเอง
ที่จะอธิบายความรู้สึกของคนผ่านไปสู่อีกคนโดยเข้าใจตรงกัน
ที่จะอธิบายความรู้สึกออกมาเป็นคำพูด
ฉันมองเธอออกตั้งแต่วันแรกที่เธอได้พูดคำนั้นออกมา
ฉันได้ใช้เวลาพิสูจน์เธอ
และตามสัญญาของฉันเอง…
ฉันให้เธอเป็นผู้ดำเนินเรื่องราวต่างๆทั้งหมด
ปล่อยให้ตัวเองเป็นตัวประกอบของสถานการณ์ในครั้งนี้อีกครั้ง
ไม่ก้าวก่ายและกำหนดเหตุการณ์ที่จะเป็นไป
และวันนี้เธอก็ได้พิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้วว่ามันเป็นเรื่องจริง
อาจเพราะเราเป็นเพื่อนสนิทกัน
ฉันถึงรู้ว่าเธอเป็นคนแบบไหน

ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนสนิท
ที่หลายคนมองข้ามไปเกินกว่าคำว่าเพื่อน
ถึงแม้ว่าไม่สามารถอธิบายให้ใครเข้าใจได้
แต่วันนี้มันได้รับการพิสูจน์แล้ว

ย้ายข้อความมาเขียนใน blog
ขอขอบคุณความเป็นส่วนตัวในนี้
รู้สึกว่าไม่มีใครที่เกี่ยวข้องจะตามมาอ่าน
แต่ถ้าจะตามมาอ่านก็ขอบคุณ

ตั้งแต่เริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมด
เรียงเรียงออกมาได้แบบนี้
เราเองเป็นผู้กำหนดให้มันเป็นแบบนี้
อาจอยู่เหนือการคาดการณ์ของใครหลายๆคน
อาจคิดว่าเรามาเขียนแบบนี้เพื่อแสดงให้เห็นว่าเราไม่แพ้
ไม่ใช่.. ที่จริงแล้วเราไม่ได้แพ้เลยมากกว่า
มันเหมือนกับเป็นชัยชนะด้วยซ้ำ
มันเป็นไปตามสิ่งที่เราคิดตั้งแต่แรก
เราไม่ได้เป็นคนที่ไปกำหนดอย่างแท้จริง
แต่ขอบคุณคนที่มาช่วยทำให้สถานการณ์มันเป็นไปตามนั้น
มันเป็นเหมือนกับที่เราหวังไว้แต่แรก
เพราะ ” เพื่อน ” คือมิตรภาพที่ดีที่สุด
ที่แวะเข้ามาเขียน ไม่ใช่เรื่องราวทั้งหมดมันได้จบลงไปแล้ว
แต่ว่าเรื่องราวทั้งหมดเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก

รู้มั้ย.. .
คำว่าเพื่อนเป็นคำที่รอที่จะได้ยิน
และตอนนี้ใช่แล้ว
” แค่เพื่อน ” แค่ ” เพื่อนที่ดีที่สุด “
ดีกว่าคำอื่นเป็นไหนๆ
คำอื่นที่มากกว่านั้น มั่นใจหรอว่าจะดีเสมอไป
มันเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

เห็นมั้ย… ?
จากตอนแรก จนถึงตอนนี้
เห็นได้ชัดว่ามันไม่เหมือนเดิม
ยังมีใครอีกหลายคนที่เข้าใจผิด
แต่ยังไง ก็ยังขอย้ำได้เลยว่า ” เพื่อน ” จริงๆ

สุดท้ายเรื่องราวเรื่องนี้จะเป็นเช่นไร
ก็ขอให้จบลงด้วยดีดังเดิม

ดีใจที่มีคนคอยมาเทกแคร์
แม้มันจะเป็นเพียงช่วงระยะเวลาหนึ่ง
ไม่มากและไม่น้อยเกินไป
ความพอดี ทำให้เราได้สนิทกันมากขึ้น

พร้อมเสมอสำหรับเรื่องราว
มีปัญหาอยากบอกให้ช่วยอะไรก็จะช่วย
เต็มใจเสมอ ไม่เคยคิดอะไรวุ่นวาย
สถานการณ์มันบ่งบอกได้ทุกอย่าง
ไม่ต้องปิดบังอะไรหรอก
เพราะว่าเราเป็น ” เพื่อน ” กัน

               … กว่าจะรู้จะเข้าใจกันมันไม่ใช่เรื่องง่าย …

แต่ที่ง่ายกว่านั้นเห็นจะเป็นความคิดเห็นโง่ๆ ของใครบางคนซะมากกว่า
เกิดขึ้นง่ายๆ แบบไม่ต้องพึ่งพาอะไรรอบตัวเลยด้วยซ้ำ
คิดมากคิดระแวงถึงสิ่งต่างๆที่มันไม่ได้เกิดขึ้น เห็นแก่ตัว…
แล้วไม่คิดว่าเพราะอะไรถึงไม่มี ” เพื่อน “
เพื่อน สานสัมพันธ์ขึ้นได้ง่ายๆ แต่ก็ไม่ได้ขาดกันได้ง่ายๆเหมือนกัน
เว้นเสียแต่ว่าคนนั้นต้องการหยุดมิตรภาพที่ดีของมันเอาไว้

นิยามของคำว่า ” เพื่อน ” ของคุณคืออะไร ?

เพื่อน คือ ส่วนหนึ่งในที่จำเป็นชีวิตคุณหรือเปล่า ?
เพื่อน คือ คนที่คุณแคร์หรือเปล่า ?
เพื่อน คือ ความทรงจำในด้านดีๆของชีวิต
เพื่อน คือ ที่ปรึกษา…

กี่ครั้งที่เคยเหงา พี่ครั้งที่เคยเศร้า เพื่อนได้ช่วยเหลืออะไรคุณอย่างมากมาย
เพื่อนทำให้คุณไม่ต้องอยู่คนเดียวในช่วงเวลาแย่ๆของชีวิต
เพื่อนคือสีสันที่สดใสบนโลกใบนี้
เพื่อนทำให้เรามองเห็นด้านต่างๆที่แปลกๆในมุมมองของเขา..
ยิ่งมีเพื่อนเยอะเท่าไหร่ เราจะได้ความคิดเห็นแปลกๆ และต่างๆกันมากขึ้นเท่านั้น
ร้อยคน ร้อยความคิด… ไม่มีใครจะคิดเหมือนกันไปเสียทุกเรื่อง
ในบางอย่างแม้ไม่มีใครจะช่วยได้ แต่เชื่อเถอะ เพื่อนที่แท้จริงของเรายังยอมรับฟัง
เพื่อนยังคงคอยรอคำขอต่างๆจากเพื่อนอยู่เสมอ เพียงแค่คุณเอ่ยปาก…
เพื่อน คือ ที่ปรึกษาที่อายุใกล้เคียงกับคุณที่สุด…
อย่ามองว่าตัวเองไม่มีเพื่อน จงคิดและสังเหตว่ามุมในของชีวิตที่เราไม่มีเพื่อน

ก่อนพูดอะไรกับเพื่อน…
อยากให้ช่วย รักษา ” น้ำใจ ” ซึ่งกันและกัน
คิดถึงวันเก่าๆ ที่มีกันและกัน เพื่อรักษามิตรภาพและความผูกพันเอาไว้ให้คงเดิม…

การเริ่มต้น…
กับเริ่มต้นที่มีจุดหมายลมๆแล้งๆ
กับการเริ่มต้นที่มองไม่เห็นความชัดเจนใดๆ
การเริ่มต้นที่อาจจะทำให้เกิดความผิดพลาด …อีกครั้ง

และ….
การวางเท้าลงไปบนทางที่ผิดพลาดอีกครั้ง
มันจะยังแก้ไขทันอีกครั้งนึงมั้ย ???

เส้นทางชีวิตเป็นอะไรที่ดูสับสนวุ่นวาย
มีถนนหลายๆสายตัดผ่าน
อีกหลายแยกให้เลือกเดินเลี้ยวไป
และอีกหลายๆซอยให้ลองแวะเข้าไป

มีคนอีกหลายคน พยายามชักชวนให้เราเดินทางเข้าไปในเส้นทางที่ต่างๆกัน
เส้นทางที่เขาต้องการจะเดินก้าวไป
อาจจะไม่ใช่เส้นทางที่เราอยากจะเดินก้าวไป..
แต่สุดท้าย ก็ขึ้นอยู่กับตัวเรา ว่าจะเดินไปในทิศทางใด