เกลียดการจากลาเป็นที่สุด
การจากลาน่ากลัวเป็นที่สุด
การจากลาน่ากลัวกว่าความตาย
ความตายพรากทุกสิ่งไป
แต่การจากลาพรากจากกันทั้งๆที่ทุกสิ่งยังอยู่
ยังอยู่ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้
ไม่สามารถติดต่อ สื่อสาร พูดคุย
ไม่สามารถพบ ได้เห็น ได้เจอ
ไม่เคยชินสักที
กี่สิบกี่ร้อยครั้งที่ผ่านไป จนไม่สามารถนับได้
การลาเป็นพื้นฐานของชีวิต
ถึงเราลาจากกัน
แต่ชีวิตเราก็ต้องดำเนินต่อไป
หลายๆครั้ง ร้องไห้ออกมาอย่างจริงจัง
หลายครั้ง ทำได้เพียงแค่น้ำตาซึม น้ำตาคลอเท่านั้น
บางที ไม่สามารถแสดงสิ่งที่ต้องการจะสื่อให้เห็นได้อย่างเต็มที่
ไม่สามารถที่จะทำได้ เพราะสถานการณ์มันบังคับ
กี่ครั้งแล้วที่มาแอบนั่งร้องไห้คนเดียวอยู่เงียบๆ
กี่ครั้งแล้วที่ร้องไห้ออกไป ณ จุดนั้น
กี่ครั้งแล้วที่นั่งคร่ำครวญสวมกอดกันไม่ยอมปล่อย
กี่ครั้งแล้วที่มีคนมานั่งปลอม
กกี่ครั้งแล้วที่ได้ยินคำว่า ” ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวก็ได้เจอกัน” “โชคดีนะ”
อยากให้รู้ว่ารัก
อยากให้รู้ว่าห่วง
อยากให้รู้ว่าผูกพัน
อยากให้รู้ว่าขอบคุณ
แรงบันดาลใจ
แรงผลักดัน
เป็นเพื่อนเวลาเหงา
อยู่ด้วยกันเวลาเศร้า
เป็นเพื่อนกันอย่างจริงใจ
เคยเห็นเศร้า
เคยเห็นสุข อยู่ใกล้ๆกัน
เคยเล่นหัว
เคยทะเลาะ
เคยแกล้งกัน
ไม่อยากให้ไปไหน
อยากให้อยู่ด้วยกัน
อยากเห็นหน้า
อยากพูดคุย
อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกว่ายังมีกันอยู่ตรงนี้
ถึงแม้จะไม่ได้เจอตัว
แต่มันก็พอที่จะบรรเทาความคิดถึงกันได้
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างค่ะ
อัพบล็อคทั้งน้ำตา
รักและคิดถึงทุกคนเสมอ และตลอดไปค่ะ : )
จากตรงนี้.. ยังพบเธอ ยังเห็นเธอ ยังคงได้ทักทาย..
แต่วันนี้ มันเหมือนไกล มันแสน..ไกล และมองได้แค่ตา
จะบอกกับเธอว่าเสียใจ ขอแก้ใขที่ทําแต่ปัญหา
แต่ว่ามันก็ช้า..รักคงไหลเลยไปไกล ได้แค่ฝันอยากยืนตรงนั้น
ที่ตรงนั้น..ที่ฉันเคยยืน ที่มีคนอื่น อยู่เคียงเธอข้างกาย..
..อยากเป็นคนนั้นครึ่งวันก็ดีใจ ได้เอาใจใส่
ได้ชดใช้เรื่องที่ผ่าน ได้ตอบว่าฉันรักเธอ
