เหนื่อย…

บางทีก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันนะเว่ย
มองว่าเป็นแบบนู้นแบบนี้อ่ะ
มีใครเคยรู้บ้างมั้ยหล่ะว่าที่จริงแล้วฉันเป็นยังไง
อยากไปไหนต่อไหนก็ไปนะหรอ
มันไม่ใช่หรอก

ไปไหนต่อไหนบ่อยๆ เพราะบางทีก็เบื่อๆนั่นแหละ
ไม่รู้จะทำอะไร ไม่มีอะไรจะทำแล้ว
ไปที่ไหนก็ได้ที่มี Activity มีเพื่อนคุย ไม่ต้องอยู่คนเดียว
ทำไมอ่ะ ทำไมหรอ ?

ใช่สิ มันไม่มีใครหนิ
มันว่าง มันน่าเบื่อ อยู่กับเพื่อนก็ดีที่สุดแล้วอ่ะ

บางทีจะทำอะไร ก็หัดรักษาสัญญากันมั่ง
นัดๆๆๆๆ นัดเสร็จแล้วไม่ไปอ่ะ นัดทำไม
นัดเพื่ออะไร เบื่ออออออ
ไม่ได้ว่างอะไรทุกวันนะเว่ย
นับบ้างหรือเปล่า ว่าอะไรหายไปบ้างเวลาตกลงอะไรซักอย่าง
ชอบทำตัวโลเลกัน คนนู้นไม่ไปคนนี้ไม่ไป ก็เลยไม่ไป
ถ้ามีคนไปก็ไปไปเหอะ
มันเสียความรู้สึกมากนะเว่ยรู้มั้ย ?

คนแต่ละคนมันแทนกันไม่ได้หรอกนะเว่ย

ไม่รู้จะเขียนอะไรแล้ว
อธิบายไม่ถูก รู้แต่ว่าเหนื่อย

เพลียมากๆด้วยช่วงนี้
กี่เรื่องแล้วที่เข้ามาเนี่ย
ไม่อยากจะนับอะไรแล้ว ยิ่งนับยิ่งเจ็บ

การจากลา

เกลียดการจากลาเป็นที่สุด

การจากลาน่ากลัวเป็นที่สุด
การจากลาน่ากลัวกว่าความตาย
ความตายพรากทุกสิ่งไป
แต่การจากลาพรากจากกันทั้งๆที่ทุกสิ่งยังอยู่
ยังอยู่ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้
ไม่สามารถติดต่อ สื่อสาร พูดคุย
ไม่สามารถพบ ได้เห็น ได้เจอ

ไม่เคยชินสักที
กี่สิบกี่ร้อยครั้งที่ผ่านไป จนไม่สามารถนับได้
การลาเป็นพื้นฐานของชีวิต
ถึงเราลาจากกัน
แต่ชีวิตเราก็ต้องดำเนินต่อไป
หลายๆครั้ง ร้องไห้ออกมาอย่างจริงจัง
หลายครั้ง ทำได้เพียงแค่น้ำตาซึม น้ำตาคลอเท่านั้น
บางที ไม่สามารถแสดงสิ่งที่ต้องการจะสื่อให้เห็นได้อย่างเต็มที่
ไม่สามารถที่จะทำได้ เพราะสถานการณ์มันบังคับ

กี่ครั้งแล้วที่มาแอบนั่งร้องไห้คนเดียวอยู่เงียบๆ
กี่ครั้งแล้วที่ร้องไห้ออกไป ณ จุดนั้น
กี่ครั้งแล้วที่นั่งคร่ำครวญสวมกอดกันไม่ยอมปล่อย
กี่ครั้งแล้วที่มีคนมานั่งปลอม
กกี่ครั้งแล้วที่ได้ยินคำว่า ” ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวก็ได้เจอกัน”     “โชคดีนะ”
อยากให้รู้ว่ารัก
อยากให้รู้ว่าห่วง
อยากให้รู้ว่าผูกพัน
อยากให้รู้ว่าขอบคุณ

แรงบันดาลใจ
แรงผลักดัน
เป็นเพื่อนเวลาเหงา
อยู่ด้วยกันเวลาเศร้า
เป็นเพื่อนกันอย่างจริงใจ

เคยเห็นเศร้า
เคยเห็นสุข อยู่ใกล้ๆกัน

เคยเล่นหัว
เคยทะเลาะ
เคยแกล้งกัน

ไม่อยากให้ไปไหน
อยากให้อยู่ด้วยกัน
อยากเห็นหน้า
อยากพูดคุย
อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกว่ายังมีกันอยู่ตรงนี้
ถึงแม้จะไม่ได้เจอตัว
แต่มันก็พอที่จะบรรเทาความคิดถึงกันได้

 

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างค่ะ

 

อัพบล็อคทั้งน้ำตา
รักและคิดถึงทุกคนเสมอ และตลอดไปค่ะ : )

 

จากตรงนี้.. ยังพบเธอ ยังเห็นเธอ ยังคงได้ทักทาย..
แต่วันนี้ มันเหมือนไกล มันแสน..ไกล และมองได้แค่ตา

จะบอกกับเธอว่าเสียใจ ขอแก้ใขที่ทําแต่ปัญหา
แต่ว่ามันก็ช้า..รักคงไหลเลยไปไกล ได้แค่ฝันอยากยืนตรงนั้น

ที่ตรงนั้น..ที่ฉันเคยยืน ที่มีคนอื่น อยู่เคียงเธอข้างกาย..
..อยากเป็นคนนั้นครึ่งวันก็ดีใจ ได้เอาใจใส่
ได้ชดใช้เรื่องที่ผ่าน ได้ตอบว่าฉันรักเธอ

THE WAYZZ

THE WAYZZ

เส้นทาง

มีหลายเส้นทางที่ให้เราก้าวเดิน
หลายๆสิ่งที่เรากำหนดให้มันเป็นทางผ่าน
ผ่านเพื่อที่จะไปให้ถึงจุดหมายของตัวเรา
ซึ่งบางครั้ง เราเองก็ยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร

ทางผ่าน มักมีอะไรที่สวยงามเสมอ
หลายครั้ง ทางผ่าน เป็นจุดกำเนิดความสุขเล็กๆน้อยๆให้เราเสมอ

กาลเวลาพิสูจน์คน…

กาลเวลาสามารถใช้พิสูจน์คนได้จริงๆ
หลายบทเรียนผ่านมาเพื่อพิสูจน์ให้ได้เห็นกับตัวเอง
ทำให้ได้รู้ถึงความรู้สึกที่ว่า
” ไม่ได้ตัดสินใจผิดพลาดเลย “

การรอเวลา.. .
ทำให้เราได้รู้อะไรหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง
ไม่ทำให้เราเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์เสมอไป

อย่างน้อย… การรอเวลา
ก็ช่วยให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น
ช่วยให้เราได้สนิทกันมากขึ้น
และช่วยให้เราได้รู้จักถึงสันดานที่แท้จริงของแต่ละคน

เราไม่สามารถบังคับใจใครได้
แต่เราสามารถบังคับใจตัวเองได้

บังคับใจดวงเล็กๆให้อยู่ในกรอบของตัวเอง
เพื่อความสุขของตัวเอง มันไม่ยากเกินไปหรอก

หลายคนไม่สามารถทำมันได้
เพราะเค้าไม่ได้ต้องการที่จะทำแบบนั้นจริงๆ

แต่ที่จริงแล้ว
เราสามารถบังคับใจตัวเองได้
ค่อยๆคิด แล้วค่อยๆปฏิบัติมัน
จัดระเบียบมันให้อยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเราเอง
ความรู้สึกและการกระทำ
มันย่อมมีบทพิสูจน์ของมัน

หลายครั้งที่การกระทำมันแสดงออกมาในอีกรูปแบบหนึ่ง
แต่ที่จริงแล้วความรู้สึกกลับกลายเป็นอีกอย่าง

มันยาก…
ที่จะให้ใครมาวัดความรู้สึกจากการกระทำที่ซับซ้อนของตัวเราเอง
ที่จะอธิบายความรู้สึกของคนผ่านไปสู่อีกคนโดยเข้าใจตรงกัน
ที่จะอธิบายความรู้สึกออกมาเป็นคำพูด
ฉันมองเธอออกตั้งแต่วันแรกที่เธอได้พูดคำนั้นออกมา
ฉันได้ใช้เวลาพิสูจน์เธอ
และตามสัญญาของฉันเอง…
ฉันให้เธอเป็นผู้ดำเนินเรื่องราวต่างๆทั้งหมด
ปล่อยให้ตัวเองเป็นตัวประกอบของสถานการณ์ในครั้งนี้อีกครั้ง
ไม่ก้าวก่ายและกำหนดเหตุการณ์ที่จะเป็นไป
และวันนี้เธอก็ได้พิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้วว่ามันเป็นเรื่องจริง
อาจเพราะเราเป็นเพื่อนสนิทกัน
ฉันถึงรู้ว่าเธอเป็นคนแบบไหน

ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนสนิท
ที่หลายคนมองข้ามไปเกินกว่าคำว่าเพื่อน
ถึงแม้ว่าไม่สามารถอธิบายให้ใครเข้าใจได้
แต่วันนี้มันได้รับการพิสูจน์แล้ว

ขอบคุณอีกครั้ง…

ย้ายข้อความมาเขียนใน blog
ขอขอบคุณความเป็นส่วนตัวในนี้
รู้สึกว่าไม่มีใครที่เกี่ยวข้องจะตามมาอ่าน
แต่ถ้าจะตามมาอ่านก็ขอบคุณ

ตั้งแต่เริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมด
เรียงเรียงออกมาได้แบบนี้
เราเองเป็นผู้กำหนดให้มันเป็นแบบนี้
อาจอยู่เหนือการคาดการณ์ของใครหลายๆคน
อาจคิดว่าเรามาเขียนแบบนี้เพื่อแสดงให้เห็นว่าเราไม่แพ้
ไม่ใช่.. ที่จริงแล้วเราไม่ได้แพ้เลยมากกว่า
มันเหมือนกับเป็นชัยชนะด้วยซ้ำ
มันเป็นไปตามสิ่งที่เราคิดตั้งแต่แรก
เราไม่ได้เป็นคนที่ไปกำหนดอย่างแท้จริง
แต่ขอบคุณคนที่มาช่วยทำให้สถานการณ์มันเป็นไปตามนั้น
มันเป็นเหมือนกับที่เราหวังไว้แต่แรก
เพราะ ” เพื่อน ” คือมิตรภาพที่ดีที่สุด
ที่แวะเข้ามาเขียน ไม่ใช่เรื่องราวทั้งหมดมันได้จบลงไปแล้ว
แต่ว่าเรื่องราวทั้งหมดเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก

รู้มั้ย.. .
คำว่าเพื่อนเป็นคำที่รอที่จะได้ยิน
และตอนนี้ใช่แล้ว
” แค่เพื่อน ” แค่ ” เพื่อนที่ดีที่สุด “
ดีกว่าคำอื่นเป็นไหนๆ
คำอื่นที่มากกว่านั้น มั่นใจหรอว่าจะดีเสมอไป
มันเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

เห็นมั้ย… ?
จากตอนแรก จนถึงตอนนี้
เห็นได้ชัดว่ามันไม่เหมือนเดิม
ยังมีใครอีกหลายคนที่เข้าใจผิด
แต่ยังไง ก็ยังขอย้ำได้เลยว่า ” เพื่อน ” จริงๆ

สุดท้ายเรื่องราวเรื่องนี้จะเป็นเช่นไร
ก็ขอให้จบลงด้วยดีดังเดิม

ดีใจที่มีคนคอยมาเทกแคร์
แม้มันจะเป็นเพียงช่วงระยะเวลาหนึ่ง
ไม่มากและไม่น้อยเกินไป
ความพอดี ทำให้เราได้สนิทกันมากขึ้น

พร้อมเสมอสำหรับเรื่องราว
มีปัญหาอยากบอกให้ช่วยอะไรก็จะช่วย
เต็มใจเสมอ ไม่เคยคิดอะไรวุ่นวาย
สถานการณ์มันบ่งบอกได้ทุกอย่าง
ไม่ต้องปิดบังอะไรหรอก
เพราะว่าเราเป็น ” เพื่อน ” กัน